خانم دکتر شرلی سهرمن (Dr. Shirley Sahrmann) پروفسور فیزیوتراپی در دانشکده پزشکی دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیز می باشد. نویسنده کتب متعددی در این حوزه کاری بوده و جوایز متعددی نیز دریافت نموده است.


او به عنوان یک محقق برجسته و مدرس و متفکر در حوزه Movement Impairment Syndromes (آسیب های حرکتی) شناخته شده است. او همچنین الهام بخش فیزیوتراپیست های بسیاری در دنیا از جمله من بوده و می باشد.

شرلی سهرمن

درحالیکه خانم دکتر سهرمن ۷۶ سال سن دارد، یک برنامه کاری پر مشغله را دنبال می کند. او از ساعت ۹ صبح تا ۵ بعد از ظهر در سنت لوئیز فعالیت داشته و با بیماران زیادی در طول روز برخورد دارد و براحتی چنین شرایطی را مدیریت می کند.

وی علیرغم برنامه حرفه ای پر مشغله خود روزانه ۱۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ قدم مبتنی بر FitBit (محصولات هوشمند پوشیدنی) راه می رود. ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در روز بر روی دوچرخه ثابت تمرین نموده و تمرینات تقویتی انجام میدهد. وی هنگام استفاده از وسایل نقلیه عمومی همچون قطار از جایگاه  ایستاده استفاده می نماید تا ضمن حفظ تعادل، عضلات abductors خویش را تقویت نماید.

در مصاحبه ای که یک فیزیوتراپیست با سابقه، چندی پیش با وی انجام داده است در یک قسمت از وی سوال نموده: « آینده فیزیوتراپی را چگونه می بینید؟» و اینکه « آینده فیزیوتراپی را دوست دارید چگونه ببینید؟»

در زیر پاسخ ایشان به سوالات طرح شده را می خوانید:

دکتر Sahrmann تمایل دارد تاکید حرفه فیزیوتراپی را بر “حرکت” (movement) ببیند. او بسیار خرسند است که بخش سیاست گذاری APTA (انجمن فیزیوتراپی امریکا) از سال ۲۰۱۳ یک چشم انداز جدید برای حرفه فیزیوتراپی ترسیم کرد:

تحول جامعه از طریق بهینه سازی تحرک (movement) به منظور بهبود تجارب انسانی

او اعتقاد دارد برای کسب موفقیت در آینده حرفه فیزیوتراپی نیاز به انجام دو کار دارد:

۱-      شناسایی شدن از طریق یک سیستم خاص از بدن:

به منظور اینکه حرفه فیزیوتراپی در جایگاهی که شایستگی آنرا دارد به رسمیت شناخته شده و خود را سازماندهی نماید، باید در یک بخش از سیستم بدن شناسایی شود. تمامی متخصصان حوزه سلامت که موقعیت تثبیت شده دارند هر یک به عنوان مسئول یک جزء مشخص از سیستم بدن شناسایی شده اند. ادعای شهرت آنها در آن حوزه نه بدلیل روشهای درمانی ایشان، بلکه قابلیت تشخیص آنها و همچنین قدرک درک و مسئولیت پذیری آنها برای یک بخش از سیستم بدن می باشد.

حرفه فیزیوتراپی باید “سیستم حرکتی” (movement system) را از آن خود نماید.

۲-      قرار دادن برچسب و عنوان بر هر عارضه:

حرفه فیزیوتراپی نمی تواند هیچ عارضه یا بیماری را بدون اطلاق یک عنوان بر آن به تصویر بکشد. ما نیاز داریم سندروم ها را به سادگی تعریف نماییم. و از آنجا که حرکت (movement) بر حرکت شناسی و آناتومی ، و یکسری قواعد مرتبط استوار است، ما باید عناوین را استخراج نموده و مردم را تشویق به استفاده از این عناوین نماییم.

تمرکز بر ساختار آناتومیک:

حرفه فیزیوتراپی نیاز دارد که بر “سیستم حرکتی” (movement system) تاکید نماید. آنها باید بر این امر تمرکز نمایند که چگونه ساختار آناتومیک یک مشتری آسیب می بیند. به خصوص این امر در ارتباط مستقیم با سیستم اسکلتی – عضلانی و شیوه زندگی و فعالیتهای مرتبط با آن است.

ضرورت معاینات سالیانه فیزیوتراپی:

دکتر Sahrmann در این مرحله به بیان تشابهی با حرفه دندانپزشکی پرداخت: مردم سالی یک تا دو بار به منظور بازدید از دندان های خود به ملاقات دندانپزشک می روند. اما بدن بیش از دندان در معرض دید بوده و “سیستم حرکتی” نیاز به بازدید دو بار در سال توسط فیزیوتراپیست دارد. ایشان باید وضعیت استقرار (Posture)، روشهای تمرینی و توانایی بافتهای عضلانی در تامین اکسیژن مورد نیاز در سیستم قلبی عروقی (cardiovascular fitness) را ارزیابی نمایند. این موارد از نیازمندیهای بهینه سازی “سیستم حرکتی” می باشند.

مدل کسب و کار جدید: (New Business Model):

در خاتمه دکتر Sahrmann  اشاره داشتند که تمام موارد ذکر شده در فوق شاید موید نیاز به بازنگری و ایجاد تغییر در مدل کسب و کار حرفه فیزیوتراپی باشد.